Bu şarkı bana çocukluğumu hatırlatır. Öyle içimde çalar her tınısı. Beni öyle derine indirir ki. Gözlerimi kapatır bu filmi hatırlarım. Boğazımda ekmekler kalır. Bu şarkı aklıma gelince. Susarım, dinlerim yazarım..

Bacaklarım kanıyor

Bu ses beni çok derine indiriyor

Sesler kapı aralığında

Çok korkuyorum anne

Elini ver

Üstümü ört anne

Sımsıkı…

Kan kokuyor boğazım anne

Kesik yara içindeki cam acıtıyor

Yumruğumda hayat

Dünya beni korkutuyor anne

Elini ver

Üstümü ört 

Bulutlardan kan damlıyor

Ayakkabım kan doldu

Küçük ayaklarım içinde yüzüyor

Derim yüzülüyor anne

Bir dünya üzerime kuruluyor

Yeşil çimenlerin üzerinde olduğumu hayal ediyorum

Dikenleri var oysa bütün renklerin

Dili var anne çiçeklerin

Seni anlatıyor bana

Kemiklerim kırılıyor 

Parçalarım yatağının altında saklı

Güvenmeliyim

Bana sırtını dön

Sırtında nefes almalıyım

Korkuyorum

Uyuyamıyorum anne

Tavanlar suratıma bakıyor

Korkuyorum anne

Bana sesini ver

Korku şuramda

Korku yakamda

Kanıyorum

Seviyorum sizi

Saçlarım korkuyor

Gözlerim korkuyor

Ellerim korkuyor anne

Bana elini ver

Saçlarım kokuyor

Ellerim kokuyor

Bana suları ver

Üzerime bütün şelaleleri ser

Bulutları doğra

Ağaçları ekle tabağıma

Çiçekleri serp yanağıma

Kirpiklerimi yoluyorum

Üfleyerek uyuyakalıyorum

Beni öldürüyorsun

Üşüyorum enseme dokunuyor

Korkuyorum

Yıllar sonra bile

Aynı sesle irkiliyorum

Kan kokuyorum

Her tarafım sana bulanmış

Ölüyorum

Öldürüyorsun

15 Mayıs 01:48

 Bugün anneler günü. Bir temmuz günü öğlen vakitlerinde beni dünyaya getirmiş annem. Doğduğum da çok zayıftım.  Neyse efenim ben böyle zayıflıktan ölecek kıvamdayım, çernobil faciasından fırlamışcasına kemikli kuru kafa bir şeymişim. Kafam çay fincanı kadarmış. Zamanla biraz ele avuca gelmeye başlamışım. Bu zaman dört-beş yaşlarım falan oluyor. Sürekli bir resim çizme modunda iken annem ağzıma tıkardı yemekleri. Çok büyük pembe bi ingilizce sözlük vardı dayım vermişti. Onunla oynardım. Resimli ciltli bir şeydi. İçini karalar sanatımı konuştururdum. Sonra bu sözlük bana yetmemeye dar gelmeye başladı. Daha fazla insan görmeliydi resimlerimi. Koridorun duvarına çizmeliyim dedim. Koca duvar ferah ferah hayal gücümü konuşturdum.Siyah pastel boyayla zıplaya zıplaya çizdim (karaladım). Bu en sevdiğim kısmıdır çocukluğumun. 

Çünkü annemle hep resimler çizerdik. Mutlu olurdum mutlu ederdi beni.

Küçükken saçlarım da sarıymış bukle bukleymiş üstelik çok enteresan. Annem bir gün saçımı kesmiş o günden sonra bukle falan kalmamış arkadaş. Hala saklar küçük bir gazete kağıdının arasında.

Pek hayırlı evlattım. Sonra ne olduysa eşek kadar kız olduğum zaman oldu. Annem ben neydim ne oluyorum dedim. Ama yine de annem hep yanımdaydı. Her doğrumda her yanlışım da. Kıytırık insanlara üzülüp tırıvırı sevdaları aşk sandım sonra anladım ki bunlar boşluktu saçmalıktı. Çünkü annemdi asıl aşk.

Canım annem anneler günün kutlu olsun seni seveyom.

Mickey.

yemedeyanimdayat:

arkabahcemdekipamuksekeriagaci:

feslegenkokusuaskiyasatir:

cikolatakokanhayaller:

bordoyesil:

herkesbirazdelidir:

nutellasevmez:

”Ama o dünya üzerindeki en seksi erkek.”

Onu takip etmek kimin işine yarayabilirdi ki?

İnsanlar oburca bir açgözlülükle kitaplarınıza saldırırlar, rahat bir koltuğa yerleşip okurlar onları, kendilerine karşı beslediğiniz o büyük ve mutsuz sevgiyi düşünürler ve birçok şeyden, çirkin olmaktan, korkak olmaktan, bir ocakta maaşlarının artmamış olmasından avuntu bulurlar.

yüzü basıktı, göbeği geniş ve sarkık asdgfbhg :D

Geleceği  düşünmek lazım, diye düşündü kendi kendine alaycı  bir  ifadeyle.

“Üzgünüm,ama tavırlarıma rağmen ben en az gemilerde şarkı söyleyen bir İrlandalı kadar küstah ve edepsizim” dedi Daniel.

”Samimi bir arkadaşlıktan öte, özel bir yakınlaşma bile söz konusu değil.”

“Garson portakal suyu bardağını kaldırırken masasının kıyısına bir gazete koyup çekildi.”

Hayatımda izlediğim en gerçekçi ölüm sahnesiydi. Sen efsaneydin The O.C.

Mickey.

Yani tabi böyle manzaralar da var.

Mickey.

Beyaz t-shirtler hep favorimdir.

Mic.